TCM (Tradycyjna Medycyna chińska)

Za ojczyznę akupunktury uważa się Chiny, Metoda ta nie była jednak wyłączną specjalnością Chińczyków. Istnieją wiarygodne fakty świadczące o tym, że w zamierzchłych czasach akupunktura istniała także u innych narodów. W muzeum londyńskim przechowuje się egipski papirus z oznaczeniami punktów do nakłuwania, datowany w 1550 r. p.n.e. Możliwe, że leczenie nakłuwaniami i przyżeganiem pojawiło się wcześniej w Tybecie, Nepalu lub Indiach, gdzie nauka była bardziej rozwinięta. Wypada zaznaczyć, że ta metoda leczenia była bardziej rozpowszechniona i najszerzej stosowana w krajach Wschodu, a przede wszystkim w Chinach i dlatego otrzymała nazwę metody chińskiej lub terapii "Zhen-Jiu".

 Chińscy lekarze na drodze prób i błędów, z pokolenia na pokolenie, przekazywali zdobyte doświadczenia, pomnażając i rozwijając je. Jednym z pierwszych pisanych dokumentów poświęconych nakłuwaniu igłami, który przetrwał do naszych czasów, jest księga "Huangdi Neijing" ("Traktat o wnętrznościach albo o naturze i życiu"), opublikowana w Chinach prawdopodobnie w 221 r.p.n.e. Przedstawiono tam poglądy na temat nakłuwania i przyżegania, opisano 9 form metalowych igieł, zamieszczono topografię 295 punktów, wyłożono główne wskazania i przeciwwskazania do akupunktury. W księdze wykazano, że zawarty w niej materiał zaczerpnięto z ponad 2000 lat doświadczeń.  Za czasów dynastii Tang (618 - 907) akupunktura stała się samodzielną specjalnością medyczną, a w Cesarskim Kolegium Medycznym powstał wydział akupunktury.

W roku 1027 lekarz Wang-Wei-Yin na cesarskie polecenie zlecił odlanie z brązu dwóch naturalnej wielkości modeli ludzkich postaci, wewnątrz pustych, nazwanych Tong-Jen. Na powierzchni każdej figury zaznaczył dokładny przebieg kanałów energetycznych, a na nich - w formie przewierconych otworów - po łożenie 657 punktów akupunktury. Do modeli tych Wang-Wei-Yin napisał trzytomową książkę pt. "Ilustrowany podręcznik o punktach akupunktury i przyżeganiu na odlanym modelu z brązu" Modele te przez setki lat służyły do nauki. Studia na wydziale akupunktury trwały 7 lat. Przed egzaminem modele oklejano specjalną bibułą i pokrywano roztopionym woskiem, zakrywając wszystkie kanały i punkty. Egzamin składano przed specjalną komisją, powoływaną przez samego cesarza. Zdający musiał znać położenie wszystkich punktów. O bezbłędnym trafieniu w wyznaczony punkt świadczyła wypływająca czerwona ciecz imitująca krew.

 W roku 1303 lekarz Hu-Te-Pin dodaje do dwunastu kanałów zaznaczonych na modelach z brązu - jeszcze dwa kanały wraz z punktami, biegnące z przodu i z tyłu w linii środkowej ciała.
 Wspaniały rozwój akupunktury kończy się z chwilą gdy do władzy dochodzi wroga Chińczykom i nienawidzona przez naród dynastia mandżurska Tsing (1664 - 1912). Oficjalnie zarzucano akupunkturze prostotę i prymitywizm, a właściwie chodziło o hamowanie rozwoju narodowej nauki i kultury.
 W XVIII wieku w Chinach zaczęto tworzyć wyższe uczelnie w stylu europejskim. Młodzież wysyłano też na studia do Europy. Powracający stamtąd "nowocześni" lekarze byli zagorzałymi przeciwnikami akupunktury, walczali ja jako metodę znachorską, pozbawioną naukowych podstaw. Doprowadziło to do zakazu jej stosowania.

 Powstanie w 1949 roku Chińskiej Republiki Ludowej stało się momentem zwrotnym w rozwoju akupunktury. Zgodnie z hasłem zespolenia medycyny ludowej z medycyną europejską zrównano akupunkturę w prawach z medycyną oficjalną. W 1955 roku w Pekinie otworzono Centralny Instytut Medycyny Tradycyjnej, zajmujący się wszystkimi niekonwencjonalnymi metodami leczenia. Akupunktura jest dziś wykładana na każdym wydziale lekarskim. W klinikach i instytutach prowadzi się badania naukowe przy zastosowaniu najnowocześniejszych metod.